2009/Jun/20

วันที่ 20 ธันวาคม 2552 เป็นวันที่เธอต้องไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส
ระยะเวลาของทุนคือ 6 ปี และต้องใช้ทุนอยู่ที่นู่นอีก 2 ปี
แม่เจ้า! ตัวเองกลับมาเค้า 31 เลยนะเนี่ย ป่านนั้นเค้าหน้าจะไม่เหี่ยวหมดแล้วหรอ
และเหลือเวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกแค่ 6 เดือน

ฉันกลับมาบ้านกับอาการมึนๆ งงๆ กับข่าวดีที่เธอบอก
ฝรั่งเศสมันไกลแค่ไหนกันว่ะ ฉันคิดในใจและเริ่มทบทวนความสัมพันธ์ของเรา
ปกติ ปีๆนึงเราไปไหนกันบ้าง เราทำอะไรกับบ้างน้า...
งานฮอนด้า งานแจ๊ส รับน้อง
กินเหล้า หาของอร่อยๆกิน เยาวราช
ลาดกระบัง จตุจักร คลองถม สนามหลวง
มีแต่อะไรที่สนุกทั้งนั้น แล้วต่อไปฉันจะทำยังไงล่ะ ฉันคิด
ปีหน้าใครจะไปงานฮอนด้า เรกเก้เป็นเพื่อนล่ะ งานแจ๊สอีก
แล้วเค้าจะไปเดินสนามหลวงกับใครว่ะ คิดแล้วเครียด~

ฉันเริ่มกังวล...และมันมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ ทุกๆวัน
เปิดเทอมแล้วยิ่งทำให้เวลาของเราที่อยู่ด้วยกัน น้อยลง น้อยลง กว่าเดิม
ฉันก็ต้องเรียนทุกวัน ตัวเองก็ลั่นล้า เตรียมตัวไปต่างประเทศ

ความห่าง เป็นสิ่งที่เค้ากังวลมากที่สุด ใครล่ะอยากเสียคนที่รักไป
"รักแท้ แพ้ระยะทาง" เป็นข้อความเสี่ยวๆที่ได้ยินมาจนชิน
แต่ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับตัวเองวันนี้ บอกตรงๆ กุกลั๊ว กลัว ให้ตายเหอะ

 ทำไงได้ล่ะ ฉันได้แต่เริ่มทำใจและยอมรับมัน
ต้องใช้เวลาที่เหลือให้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุด
เผื่อถ้าเลิกกันตอนที่ตัวเองอยู่นู่นก็ไม่เสียใจที่ได้คบกันมา ^^

 เหลือเวลาอีกไม่มาก ไม่น้อย  แค่ 6 เดือน
ไม่สิ ต้องบอกว่า เหลือเวลาอีกตั้ง 6 เดือนที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน
แล้วฉันต้องทำไงเนี่ย~ เฮ้อออออ....

edit @ 20 Jun 2009 17:27:44 by yummyschool จำกันได้บ่.


เวลาไม่ใช่อุปสรรค์ของความรักครับ

เวลาไม่มีความหมายอีกต่อไป...
#1 by Clepsydra:: At 2009-06-20 17:34,